ไม่รู้จะแก้ปัญหาอย่างไร
เธอไม่โทรมาฉันจะโทรไปก็ไม่ค่อยกล้า
เธอบอกงานยุ่งอย่าเซ้าซี้ช่วงนี้ไม่ค่อยมีเวลา
คำแก้ตัวสรรหาจะพยายามนะจะเชื่อใจ
..............................
แต่ทุกครั้งเวลาพบเจอกัน
สายตาเธอไม่สบตาฉันปิดบังอะไรใช่ไหม
เธอบอกยังเหมือนเดิมเพียงแต่มีเรื่องค้างคาใจ
แก้ตัวเอาตัวรอดต่อไปยังไงยังจับไม่ทัน
................................
เอาเถอะจะทำเป็นไม่รู้ไม่ชิ้
จะฟังเหตุผลที่เธอมีที่แก้ตัวตลอดมานั้น
จับได้คาหนังคาเขาเมื่อไรคงได้เหนดีกัน


เอ้าๆๆมาช่วยแก้ค่ะพี่ปุ๋มไม่รุ้จะช่วยพี่บั่งได้แค่ไหน 555

สัญญาเป็นเพียงแค่ลมปาก
ลามปามมากไม่รู้ที่ต่ำที่สูง
ตายไปคงแยกไม่ออกอันไหนปากเธออันไหนปากยุง
ขอร้องอย่ามายุ่ง..ฉันสะอิดสะเอียน

หยุดคำพูดที่ออกจากปากพล่อยๆ
ฉันไม่ได้น้อยใจที่เธอเงียบหาย
ก้แค่คิดว่าเธอน่าจะถึงแก่ความตาย
อยู่ไปก้ไร้ความหมาย..หนักแผ่นดิน

..................

ไม่รับผิดชอบกับสิ่งที่ทำ
เจอหน้ากันก้พูดขอโทษซ้ำซาก
สำหรับฉันคำขอโทษก้เพียงลมปาก
คำพูด ซ้ำๆซากๆ ฉันคงไม่สละเวลามานั่งฟัง

คนเรามันต่างจากสัตว์ตรงที่
จิตใต้สำนึกมี แต่สัตว์ไม่
สำหรับเธอที่เที่ยวหลอกใครต่อใคร
มันต่างจากสัตว์ตรงไหน "ไปคิดเอา"

....................

วันวาเลนไทน์ก้14 กุมภา
คนอื่นเค้าตื่นเต้นอารัยนักหนา ห๊า..อยากรู้
หรือเปนที่เราเองที่ไม่มีคู่
เลยไม่รู้ที่เค้าตื่นเต้นกัน เพราะอะไร


**กลอนสุดท้ายคือข้อข้อใจเองนะคับ ไคว่างๆก้ช่วยตอบด้วยล่ะกัน อิอิ**

เข้าใจนะ ว่าปัญหาคืออะไร
แต่ช่วย "หนักแน่น" หน่อยได้ไหม จะได้ไม่เกิดปัญหา
อาจไม่ค่อยเกรงใจ กับคนใกล้ ๆ ในสายตา
เพราะรู้ดีตลอดเวลา ว่าคนใกล้ตาต้องเข้าใจ

รู้จักกันมาไม่ใช่วัน..สองวัน..
เธอต้องรู้ว่า "ฉัน" เป็นคนแบบไหน
ที่หงุดหงิด เพราะรำคาญ ที่คนคบมานานไม่เข้าใจ
ป่วยการจะพูดไป..กับคนที่ฝังใจ..ว่า "แก้ตัว"


**** ช่วยกันแก้ปัญหา เร้ววว!! 555 ****

บางกอก
เก้า...กุมภาฯ...ปีขาล
ล่วงเข้าเช้าวันอังคาร


"ปัญหาไม่ได้อยู่ที่..."โทรไปทุกทีก็รับ"
ไม่ได้อยู่ที่..."เคยไม่โทรกลับบ้างไหม"
ปัญหาอยู่ที่..."ถ้าคนฝั่งนี้ไม่โทรไป"
"คนฝั่งโน้นเคยสักครั้งไหม...จะโทรมา"

ปัญหาไม่ได้อยู่ที่..."ไม่เคยโวยวายสักนิด"
แต่มันอยู่ที่น้ำเสียง "หงุดหงิด" มากกว่า
ปัญหาไม่ได้อยู่ที่..."ก็มันไม่ค่อยมีเวลา"
แต่มันอยู่ที่รู้สึกว่า..."เธอมีแต่เวลาให้ใครต่อใคร"

ปัญหาไม่ได้อยู่ที่..."ไม่ห่างเหินหรอก"
แต่อยู่ที่การแสดงออก...มัน "ไม่ใช่"
ปัญหาไม่ได้อยู่ที่..."จะจับผิดแบบนี้ทำไม"
แต่มันอยู่ที่...ถ้าบริสุทธิ์ใจ..."ทำไมต้องโกรธกัน"

ปัญหาไม่ได้อยู่ที่..."คิดมากไปหรือเปล่า"
แต่มันอยู่ที่..."คนบางคนไม่เหมือนเก่า...ก็เท่านั้น"
ปัญหาไม่ได้อยู่ที่..."ใครเรียกร้องความสนใจ...หรือใครอยากสำคัญ"

แต่มันอยู่ที่คำสั้นสั้น...
ซึ่งคนฝั่งนี้อยากบอกเธอทุกวัน
ว่า... "น้อยใจ"



"เคยเป็นมั้ย?...ใครก็เคยแหละมั้ง!!!"

ไม่อยากคิดเข้าข้างว่าเธอมีใจ
จะถามก็ไม่กล้าเอ่ยปากไปสักครั้ง
ถ้าเธอไม่คิดอะไรกับความสัมพันธืที่จริงจัง
ที่คิดไว้คงหมดหวัง
งั้นขอแองคิดแบบลำพังคนเดียวก็พอ


พี่บั๋ง..เขียนยาวแบบนี้เอาไปเขียนเพลงกันเลยดีกว่า

บางกอก
ห้า...กุมภาฯ...ปีขาล
เช้าที่เมื่อวาน...คล้ายเป็นวันดีดี



"เหมือน...จะรู้...แต่...ไม่รู้
เหมือน...จะใช่อยู่...แต่...เอ๊ะ...หรือไม่ไช่
เหมือน...กำลังนั่งทำข้อสอบปรนัย
เหมือน...ไม่มีคำตอบที่ถูกให้...แต่ต้องกา

เธอ...ดีกับฉัน...แต่มันก็เท่าคนอื่นอื่น
เธอ...มีที่ให้ฉันยืน...แต่ก็มีอีกคนยืนข้างหน้า
เธอ...ทำให้คนตีความไม่เก่ง...เข้าข้างตัวเองตลอดมา
เธอ...เหมือนเดินเข้ามาหา...แล้ว "ไกล" กว่าในวันถัดไป

รัก...ของเธอดูน่าสนุกดี
รัก...แบบคนโน้นคนนี้...ต่างก็คิดว่าตัวเอง "ใช่"
รัก...แบบคนโน้นคนนี้...ต่างก็รู้สึกดีในหัวใจ
รัก...แบบทุกคนรู้สึกว่า...
"กำลังคิดถึงใคร...แปลว่า...กำลังคิดถึงเรา"

เหมือน...อยากถาม...แต่...ไม่รู้ก็ได้
เธอ...แบ่งเศษความรู้สึกมาให้...ก็ดีกว่าความว่างเปล่า
รัก...จนท้อเมื่อไหร่...ก็ค่อยๆ ย่องออกไปจากชีวิตเธอเบาเบา
ฉัน...ก็กลับไปอยู่ในโลกใบเก่า
แล้วปลอบตัวเองว่าอย่าเศร้า...
อย่างน้อยครั้งหนึ่งก็เคยใช้คำว่า "เรา" ร่วมกับเธอ"



"เขียนแบบงึมงำ...ไม่ใส่ใจรูปแบบ...อยากยาวให้มันยาว
ครูบาอาจารย์ภาษาไทยเห็นเข้าคงงอน ๕ ๕ ๕"

หว่านพืชก็ต้องหวังผลกันบ้างจิคะ อย่าให้เลื่อนลอย อิอิ ^^

+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*

ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ได้ทั้งวัน
เพียงมีคุณในใจฉันความสุขก็วิ่งเข้ามาหา
มองไปทางไหนเห็นอะไร ๆ ก็สะดุดตา
พองโตได้ทุกเวลาเอาใหญ่แล้วนะ "หัวใจ"

ตั้งแต่มีความรักก็รู้สึกจะมีปัญหา
สงสัยจะเป็นโรคสายตา...เอ๊ะชักไปกันใหญ่
มองทางนั้น ทางนี้ เห็นเป็นสีชมพูอยู่ร่ำไป
อาจเพราะมองโลกด้วยหัวใจความสุขจึงล้นเกินพอดี

ทุกเช้า สาย บ่าย เย็น
งานหลักที่ไม่เคยว่างเว้นคือคิดถึงคุณคนนี้
รู้แล้วล่ะ..ทำไมความสุขของชีวิตมันอิ่มอุ่นได้ทุกวินาที
ก็เพราะมีคุณคนดี มาเป็น "ที่รัก" เป็น "ที่พักใจ"

ปล. ใกล้วาเลนไทน์แล้ว เอากลอนหวาน ๆ มาฝากค๊า รักนะ จุ๊บ ๆ ^^

สองลุงป้าทำไร่เลื่อนลอย
คอยๆรักจากใครคนั้น
รักใครชอบใครแต่ไม่กล้าบอกอาการ
เลยตั้งอยู่บนคานปลูกเผือก ปลูกมัน กันบนดอย

555 ล้อเล่นนะจ๊ะพี่บั๋ง พี่ปุ๋ม

"คำบางคำมีค่า" สมควรแก่เวลาก็ควรพูด
ที่บอกว่าคือความสุข ความจริงก็ "จุก" ใช่มั๊ย?
ตบมือเหมือนดูคอนเสริ์ตที่ดังระเบิดแค่ในใจ?
ป่วยการว่ะ เชียร์ไป พี่ก็ไม่สนใจจะร่วมมือ

ดีเหมือนกันให้จุกอก อยู่แบบนี้
จะได้อ่านกลอนดี ดี แบบไม่ต้องซื้อ
หมั่นไส้ว่ะ บอกตรง ๆ นี่ว่าจะลงมือ
ตามหาว่าใครหรือ เธอ คือ ใคร?

อยากเห็นหน้าผู้แผ้วถางไร่เลื่อนลอย
จะอาสาเป็นเด็กดอย คอยบอกให้
ว่าผลผลิตแถวนี้ จะโตไว
..ปุ๋ยไม่ต้องใส่..
แค่ลงหลัก ปักใจ อย่างถาวร..


***ฮึ ตามใจ!! ไม่เชียร์แล้ว..งอน!!***

บางกอก
สี่...กุมภาฯ...ปีขาล
คนเก่าๆ...ตอนบ่ายแก่ๆ


"เธอพูดเหมือนเรื่องธรรมดา
ตอนบอกว่า "ไม่มีใครจีบเลยช่วงนี้"
ตอนปากบอกว่า" อย่างเธอน่ะ...ประเดี๋ยวก็มี"
ในใจกลับรู้สึกไม่ค่อยดี...ไม่รู้ทำไม

ไม่กล้าคิดหรอก...เรื่องเป็น "ที่หนึ่ง"
เอาแค่เป็น "คนหนึ่ง" ก็คงเป็นไปไม่ได้
ถึงรู้ว่า "ช่วงนี้" เธอไม่มีใคร
แต่ก็รู้...ไม่ว่า "ช่วงไหน" เราก็ไม่มีวัน

แอบตามดูรูปใน facebook ใน hi5
วันที่กล้าพอ...ก็ ment อะไรไว้สั้นสั้น
รู้สึกดี...แต่ไม่กล้าคิดว่านี่คือ "ความผูกพัน"
แหม...คนเค้า hot ปานนั้น...
แถมเราก็ไม่ได้สลักสำคัญเท่าใคร

เป็นความสุขแบบลักเล็กขโมยน้อย
ถึงเป็นไร่เลื่อนลอย...แต่ผลผลิตก็พอใช้
คำบางคำมีค่า...แต่บางทีเก็บไว้ก็ดีกว่าพูดออกไป
ตบมือข้างเดียวดังที่ไหน?
คำตอบคือ...ดังที่ใจ...และเป็นสุขได้...แม้ฝ่ายเดียว"


อืม...อารมณ์นี้ 5 5 5

***ไม่ดีปุ๋ม...แบบนี้ดีกว่า

กับอาการแอบรัก
โทษตัวเองไม่น่าปล่อยเธอมาพิงพักในใจนี้
แล้วทำไงตัดใจไม่ได้สักที
จะบอกก็กลัวตำตอบที่มีปวดใจ


สงสัยพี่บั๋งจะกลัว..กลัวเข้าใจผิดมังคะพี่ปุ๋ม++
ปล กลอนเพราะอ่ะ ชอบบบบ

..ไม่ค่อยได้แอบรักใคร..
เลยไม่ค่อยเข้าใจ ทำไมชอบแอบกันน๊า
กลัวจะผิดหวัง เกิดไม่ได้ดังใจขึ้นมา?
กลัวความผูกพันที่มีมา จะเปลี่ยนไป?

..คนเรียกความรัก ว่าความรู้สึกดี ดี..
ใคร ๆ ก็มี มันผิดตรงไหน?
คนที่รับจากเรา เค้าควรจะภูมิใจ
ไอ่เรื่องจะ "ใกล้" หรือ "ไกล" อย่าไปคิดมัน

หยั่งน้อยได้ "รู้" ก็ยังดีกว่า
คำตอบที่ว่า "ใช่" หรือ "ไม่" แค่นั้น
จะได้คิดต่อไป จะทำไงกับมัน
ไม่ใช่เศร้าอยู่ทั้งวัน โดยไม่รู้อะไรเลย

*****จะดีกว่ามั๊ยพี่บั๋ง*****

เพิ่งมาอ่านมัวไป FB มา
ถ้าอาทิตย์หน้าไม่ทำตามที่บอกนะ......
บ้านบึ้มมมมม 555
แต่ชอบเขียนแนวแอบรัก แอบชอบเนี่ย ไปแอบรักใคร สารภาพมาซะดีเลยเฮีย

บางกอก
สาม...กุมภาฯ...ปีขาล
ล่วงเข้าเช้าวันพุธ


"ยังคุยกันอยู่
แต่ไม่รู้...ทำไมยิ่งห่าง
ไม่รู้...อะไรมาคั่นกลาง
แต่รู้...ว่าสิ่งนั้นมันกว้าง...และไกล

"ห่าง...เอาอะไรวัด?"
ไม้บรรทัด...คงวัดไม่ได้
เพราะไม้บรรทัด...ตามมาตรฐานของหัวใจ
ของคนคิดอะไร...กับคนไม่คิดอะไร...มันไม่เท่ากัน

คนไม่คิดถึง
วันหนึ่ง...ก็อาจสั้นแสนสั้น
ส่วนคนคิดถึง...เดือนนึงอาจจะมีสามสิบสองวัน
คนเดินตามเดินไม่ทัน...เพราะคนเดินหนี...เดินไว

ยังคุยกันอยู่
แต่รู้...ว่าจะไม่มีวันเข้ามาใกล้
ไม้บรรทัดสักหมื่นอัน...มาต่อกันให้ยาวเท่าไร

ก็จะได้รู้แค่...สุดท้าย
ระยะห่างจากตัวฉัน...ถึงหัวใจ...ของเธอ
...ไกลเท่าเดิม"


"คืนที่ความสุขทะเลาะกับความเศร้า
แล้วความเหงาก็หอบเสื้อผ้ามาอยู่ด้วย"

ชอบอ่ะ...๕ ๕ ๕


*** เอามาปะขัดดอกไว้ก่อน...อาทิตย์หน้าจะกลับมาประจำการ...ฟันธง!!!

พี่ปุ๋ม..กลอนแนวถนัดก็ได้
มาช่วยๆกันแต่งบ้านจะได้คึกคัก
รอเฮียบั๋งคงอีกนาน 55

แง..ไม่ถนัดกลอนรักอ่ะ..

พี่ Apple กลอนโดนมากๆเลยอ่ะ
ขอแจมด้วยคนนะ

แค่ได้ยินเสียงตามสาย
แค่นั่นก็หวั่นไหวคิดถึงคืนวันเหล่านั้น
จะผ่านไปกี่ปีที่เเลกกัน
คนของอดีตในความผูกพันยังจำขึ้นใจ
...........................
แค่รู้ว่าเธอยังห่วงเหมือนเก่า
แค่นี้ความเหงาก็ไม่รู้หายไปไหน
ไม่อยากเข้าข้างตัวเองว่าเธอยังมีเยื่อใย
ไม่งั้นการที่พยายามตัดใจ..คงทำไม่ได้จริงๆ


อาจไม่ค่อยเพราะแต่อยากแจมค่ะ


ปล.พี่ปุ๋ม แล้วไม่แต่งต่อล่ะคะ>__ <

ชอบค่ะ..ชอบ..
กลอนข้างล่างเนี่ย @^_^@

ขอบคุณที่โทรมาทักทาย
ในวันที่กายสบายแต่หัวใจมีปัญหา
น้ำเสียงที่ห่วงใยทำฉันหวั่นไหวจนมีน้ำตา
เผลอคิดไปว่าความรู้สึกที่เธอให้มาคือ "เยื่อใย"

ข่มใจไม่ให้แสดงออก
ทั้งที่อยากร้องบอก ดีใจเหลือเกิน คิดถึงมากรู้ไหม
เป็นเสียงของความคิดที่ตลอดชีวิตคงไม่อาจบอกไป
ท่องจำให้ขึ้นใจ "จากนี้เราไม่ใช่คนรักกัน"

เลิกกันไปนานแล้ว..ไร้วี่แววจะเป็นเหมือนเก่า
หมดสิทธิ์ใช้คำว่า "เรา" เหลือเพียงความเหงาเท่านั้น
บอกเธอว่าสบายดี แต่ไม่ได้บอกว่า (ถ้ามีเธออยู่ตรงนี้ด้วยกัน)
ยิ่งได้ยินเสียงหัวใจยิ่งสั่น จะลืมความผูกพันนั้นได้อย่างไร

แค่นี้ก่อนนะ ...คนของอดีต
คงต้องตัดบทก่อนหัวใจที่โดนกรีดจะลุกไหม้
ดีใจที่เธอไม่ลืม แต่ฉันขมขื่นกับสิ่งที่เป็นไป
ให้ฉันหลับตาตลอดไปยังง่ายกว่าการทำใจไม่ให้รู้สึกอะไรเลย


ps. บ้านเงียบมากมาย แต่ไม่เป็นไรค่ะ เอากลอนมาฝากไว้ยามค่ำคืน ^^

เจ้าของบ้านหลอกกกกกกก

บอกอาทิตย์ที่แล้วจะมีโปรเจคสนุกๆ

เฮอะ..สนุกมากๆมนุกจริงๆ

ชิๆๆๆ

พี่บั๋งงง

ไปไหนเนี่ย